Gisteren bij de post, nu in de winkel: Voor altijd vandaag. De gedichten zijn van mij, de prenten van Annette Fienieg. Dit zegt de achterflap: De poëzie van Koos Meinderts is licht van toon, een tikje weemoedig, maar nergens nostalgisch (...) De kleurrijke sjabloondrukken van Annette Fienieg vormen een mooie eenheid met Meinderts' poëzie. Haar prenten zijn net als de gedichten helder als glas en van een bedrieglijke eenvoud.' Voor altijd vandaag is een uitgave van Hoogland & Van Klaveren...

Ik maakte een boek met oude en nieuwe liedjes over de belangrijkste feesten van het jaar in herfst en winter. Natuurlijk kon een Sinterklaasliedje niet ontbreken. Ik koos niet voor een voor de hand liggend lied als Zie ginds komt de stoomboot of Zie de maan schijnt door de bomen maar voor In het stadje Suikerhuizen, een bestaand, maar minder bekend lied: In het stadje Suikerhuizen, ergens in Luilekkerland, kroelt het van de chocomuizen, zin hun buikje zit fondant. Sinterklaas stuurt zeven dagen...

Twintig Utrechtse schrijvers, van Annet Schaap tot Vincent Bijlo, schreven een verhaal voor De spoken van het stadhuis en andere Utrechtse verhalen. De bundel is samengesteld door mij en mijn zoon Mathijs Meinderts. Mathijs schreef bij elke prominente plek, van de Dom tot Amelisweerd, een kort historisch overzicht. De illustraties in het boek zijn van Annette Fienieg, de foto's van Jan Buteijn. Prachtig vormgegeven door Leentje van Wirdum. Het boek wordt op 2 juni gepresenteerd in het stadshuis...

Utrecht, 28 februari 2022 Vladimir, Dit weekend vierde mijn kleindochter haar tweede verjaardag. Als je haar vroeg hoeveel jaar ze werd, stak ze twee vingers op, samen vormen ze het V-teken, laat het de V van vrede zijn, niet de V van victory. Oorlog kent geen winnaars. Ze kreeg stoepkrijt in alle kleuren van de regenboog, en duplo om mee te bouwen. Jij hebt ook speelgoed, liet je de wereld weten, maar niet om mee te bouwen, maar om kapot te maken. Lang voor jij aan die achterlijk lange tafel...

Er is een boom geveld, om precies te zijn de prunus bij ons in de tuin. Dudley had hem losgewrikt, Eunice had hem het laatste duwtje gegeven. ’s Nachts is hij gevallen, het moet heel langzaam zijn gegaan, we sliepen er doorheen. De schuur van de buren ving hem op en vandaag is hij geruimd. Lang geleden vertaalde ik een verhaal van Margaret Mahy, waarin een meisje treurt om het omhakken van een rij dennenbomen, de mannen die het beulswerk verrichten troosten haar: je bent de bomen kwijt, maar...

In mei verschijnt Voor altijd vandaag, een bundel met 30 gedichten voor volwassenen met evenzoveel prenten, sjabloondrukken, van Annette Fienieg. Maandag hebben we de prenten naar uitgeverij Hoogland & Van Klaveren gebracht waar ze met veel ooh's en aah's werden ontvangen. Het duurt nog even voor het boek in de winkel ligt. maar hopelijk is het het wachten waard.

Afgelopen jaar las ik in totaal 45 boeken, Beautiful world, where are you van Sally Roony niet meegerekend, waaraan ik in december was begonnen en dat ik gisteren heb uitgelezen. Dat boek komt op mijn lijstje van 2022. De 45 boeken die ik vorig jaar las, bestonden uit kinder- of jeugdboeken (7), Nederlandstalige romans (21), Engelstalige romans (5), verhalenbundels (3) , non-fictie en/of biografieën (7), Engelstalige kinderboeken (1) en één van kaft tot kaft gelezen poëziebundel. Aan...

Mdou Moctar is muzikant en Touareg. Hij woont in Niger en was gisteren te zien bij Eenvandaag. ‘Als Europa alles wat van Afrika is hier in Afrika zou laten,’ zei hij, ‘zou er geen immigratie zijn. Als ze het uranium hier zouden laten. Haal dat niet weg. Neem niet het goud mee, neem niets mee.’ Het vervoeren van immigranten in Niger is onder druk van de EU strafbaar gesteld. Moctar: ‘Hoe moeilijk het ook is, ze zullen het blijven proberen.’ Hij maakte het klein en overzichtelijk,...

Een schrijver is zijn eerste lezer. Kun je zelf wel beoordelen of het goed genoeg is om uit handen te geven? Onno Blom stelt de vraag aan Peter Buwalda in de Volkskrant van vrijdag 31 december, maar ik wil er ook wel antwoord opgeven, niet namens Buwalda, maar namens mezelf. Het antwoord is ja. Ik geef mijn verhaal pas aan lezer twee als ik zelf ervan overtuigd ben dat alle woorden op de juiste plaats staan. Soms is lezer twee het met me eens, heel soms ook niet. In dat laatste geval heeft...

Terug van een flink ommetje, meer een om, viel mijn oog op de kerstgroep naast de ingang van de Pauluskerk. De koningen ontbraken, die zijn nog onderweg naar het pasgeboren Christuskind. Het kind in de kerstgroep bij de Pauluskerk zag allesbehalve pasgeboren uit, het was een grijsaard die er in de kribbe lag. Maria en Jozef kijken hun vroegoude zoon niettemin vertederd aan. Een jongen, een meisje, of iets ertussen in, jong of oud, als het maar gezond is. Het had ook een zeemeermin mogen zijn:...

Meer weergeven